Reisleideren op Corfu: een ontmoeting met Killer Fish

Wie kent ze niet: de Dr. Fish-behandelingen in Nederlandse spa’s en wellnesscentra? Lekker met de blote voeten in een bak water zitten, vol met guppy’s die schijnbaar eelt en losse velletjes van je tenen eten. Hoe mooi kan de natuur zijn! Niks polijsten en vijlen, maar gewoon visjes laten knabbelen. Hoe ze dat precies doen, weet ik overigens nog steeds niet. Hebben die beesten tanden? Of scherpe kaken? Of een zeer hoge zuigkracht in hun lippen? Veel zoden zet het overigens niet aan de dijk. Je mag vaak maar een half uurtje met de voeten in het aquarium, en hoewel er dan lustig op los gesabbeld wordt, zie ik na afloop eerlijk gezegd nooit verschil. Maakt verder ook niet uit, ik vind het vooral lekker ontspannen. Al die ieniemienie visjes die zich tussen je tenen door wurmen, en als stofzuigertjes op en neer gaan. ’T is aangenaam kriebelig.

Totdat ik tijdens een Griekenland-reis Corfu bezocht. Een dagje vrij had, en naar het strand ging. En daar blijken die beesten in het wild te leven. En dan worden ze groot.
Ik was die ochtend als eerste op het zogenaamde ‘privéstrandje’, vlakbij ons hotel. Zo vroeg, dat het strand en de bedjes dan wel alvast te gebruiken waren, maar de keuken en bar nog dicht waren. De koffiemachine stond ook nog niet aan. De frappé moest maar even wachten.
Maar het strand had ik op dit uur nog wel helemaal voor mijzelf. Ik kon ook nog uit alle bedjes kiezen, en het water was nog zo kalm en rimpelloos als het maar kon. Eerst moest ik nog wel even flink waden door een opeenhoping van zwart, stinkend zeewier, maar daarna werd het water glashelder en azuurblauw. En het was ondiep; verder dan de knieën kwam het niet.

Iedere steen, plant of vis was uitstekend te zien, net als mijn eigen voeten en tenen. En toen opeens, zag ik een Dr. Fish-gup. Een grote. Groter dan in de Nederlandse spa’s. Maatje handpalm. In Nederland zijn ze toch vaak niet meer dan maatje vingerkoot. Dankzij het glasheldere water zag ik ‘m van een afstand recht op mij afzwemmen. Eerst in een cirkel om mij heen, vervolgens in een kleiner cirkeltje om mij heen, om daarna zonder aarzelen linea recta op mijn enkel af te zwemmen, waar ik een schaafwond had zitten, na een avondje iets te enthousiast scheren. En hij hapte! En dat deed ‘ie verdikkeme hard. Dat was bepaald onaangenaam! Wat een rotgevoel! Hier was niets ontspannens, kriebeligs of sofzuigerachtigs aan.

En terwijl ik snel om mij heen keek om te zien waar het dichtstbijzijnde trapje was om het water uit te gaan, voelde ik hoe die ellendige uit de kluiten gewassen gup weer van mijn enkel hapte. Wel verdr….! Ik geloof dat ik een meter de lucht invloog.
ik wist niet hóe snel ik richting strand moest zwemmen. Ondertussen panisch wiebelend en schoppend met mijn ene voet, zodat die vis het niet in zijn hoofd haalde nog eens aan mijn enkel te knagen. De rest van de dag ben ik het water niet meer in geweest. Het zal ook nog wel even duren eer ik in Nederland nog eens een Dr. Fish behandeling boek.

2017-11-07T10:33:16+01:00 20 oktober, 2017|Sweet Memories|

Geef een reactie