Un flirt avec toi

Parijs was zo grijs als het maar kon. Een wolkendek, windvlagen en om de haverklap een fikse bui. Precies zoals je zou verwachten op een gemiddelde herfstdag, alleen was het nu eind juli. We hadden er al een paar dagen aan de Normandische kust opzitten, en die waren niet veel beter verlopen. Nou is dat niet zo erg als je voornamelijk musea bezoekt waar collecties Impressionisten hangen, maar roze crevettes eten in schilderachtig Honfleur is toch echt wel wat gezelliger als de zon schijnt. Dan maakt het verder ook wat minder uit dat die crevettes op een zielig wit bordje worden geserveerd, met een pot supermarkt mayo ernaast. Gelukkig waren de twee Franse dames naast mij zo vriendelijk mij hun verse, huisgemaakte schaaltje mayonaise aan te bieden. Ze hadden de enorme schaal fruits de mer toch al op, en waarschijnlijk bood mijn tafeltje met glaasje water en die acht magere rooie garnaaltjes een wel erg zielige aanblik.

In Parijs stonden die zaterdagochtend het Musée d’Orsay en de Orangerie op het programma, en ondanks de fantastische collecties die we daar zouden zien, was de dag niet al te best begonnen. Nu ben ik al ettelijke jaren reisleider en heb ik de kneepjes van het vak redelijk onder de knie, toch blijven er zaken over die ik mij maar niet eigen kan maken. Zoals koffers inpakken. En vooral: de juiste kleren in die koffers stoppen. Braaf volgde ik op maandag het weerbericht: de hele week zou het minimaal 25 graden worden, en in het weekend (Bonjour Paris!) zelfs 30. Natuurlijk nam ik mijn mooiste, zwierigste en kleurrijkste zomerjurken mee, net als lichte zomerbroeken en sandalen en een enkele sneaker, zodat ik een fantastisch figuur zou slaan, zowel bij de Normandische kliffen als op de boulevards van de lichtstad. Op dinsdag, de dag van vertrek, ging er helaas iets mis. De zon liet zich niet meer zien, grijze wolken des te meer en in Parijs werd het met pijn en moeite 19 graden.

Na een aantal dagen die luchtige zomerbroeken dragen, waren deze natgeregend en flink verkleurd aan de zoom. Wat maakt het uit, dacht ik, we zijn toch de hele dag in het museum: ik doe vandaag een fraaie lichtblauwe jurk aan, met passende glittersandaaltjes erbij. De bus die ons naar het museum brengt staat toch slechts 100 meter van de ingang van ons hotel vandaan.
Ik heb nooit geweten dat je van 100 meter in de regen lopen zó kleddernat kon worden. Vooral niet omdat in de bus bleek dat we twee passagiers misten, en ik nog twee keer op en neer moest lopen van de bus naar het hotel om deze passagiers te zoeken. Nadat we eenmaal vertrokken waren en nog 10 minuten in de rij voor de museumkassa moesten staan, waren mijn sandalen volkomen doorweekt, mijn tenen koud en bevroren en wapperde de vrolijke franjes aan de onderkant van mijn zomerjurk niet meer. Daar waren ze te nat voor.

Vooruit: in het Musée d’Orsay was alle ruimte om de verschillende zalen uitgebreid te bekijken. En aangezien ik na een week Impressionisten najagen geen Impressionist meer kon zien, nam ik uitgebreid de tijd om de Art Nouveau-interieurs, het symbolisme en de Nabis te bewonderen. Mijn jurk en sandalen werden zowaar ietsje droger. Maar ik bleef mij een natte vaatdoek voelen, toen ik rond het middaguur naar buiten liep en op zoek ging naar een lunchadres. En het is geen fijne zaak om je een natte vaatdoek te voelen op de chique Rive gauche, terwijl de een na de andere knappe Parisienne op droge dichte schoenen en warme jas aan je passeert. Uiteindelijk vond ik een rustig café in een zijstraat van Le Bon Marché. Tijd voor een met kaas en ei overgoten croque madame. Ik sloeg geen acht meer op mijn kreukelige verschijning, en keek de ober pas weer aan toen ik om de rekening vroeg. Deze zwartharige ober met donkere oogopslag, sprak zowaar Engels, en wilde héél graag weten of het gesmaakt had. Nou, zeker weten, antwoorde ik met gelukzalige glimlach, en ik kreeg een enórme glimlach terug. “Oh madame, u komt zeker uit London! I love your accent!”
Glinstering in die donkere ogen, warme purrr in de stem. Kreukels in de zomerjurk? Wat boeit het. Zoals ik al zei: het was een fantástische dag in Parijs!

2017-11-07T09:54:31+01:00 15 augustus, 2017|Sweet Memories|

Geef een reactie